Waarom wil je terug naar het leven dat je heeft uitgeput?

Je ligt op de bank. Alles is te veel. Je hoofd, je lijf, je todolijst. Je wil het niet, maar het is er wel: je bent overspannen. Of misschien zelfs in een burnout beland.

En dan zegt iemand: “Zie het als een cadeau.” Gek, toch? Maar blijf nog even lezen.

Ik zou een burnout niet mooier willen maken dan hij is. Wat ik er zelf in tegenkwam, was wel een vraag die ik niet langer kon ontwijken: wil ik eigenlijk terug naar hoe ik het deed? Of is er iets dat ik anders wil gaan doen?

Wat me opvalt, is dat mensen zo snel mogelijk terug willen naar hoe het eerst was. Maar dat ‘hoe het was’ is precies wat je uitgeput heeft. Ik snap het hoor. Ik heb het zelf twee keer meegemaakt.

Dit is geen kwestie van eigen schuld of alleen maar anders denken. Wel kun je, naast passende zorg, onderzoeken wat je energie kost, wat je nodig hebt en welke verwachtingen je niet meer wilt blijven dragen.

Het roer om

Ik stopte met werken in de zorg. Achttien jaar had ik het gedaan, maar de koek was op. Zodra ik die keuze echt maakte, voelde ik me al een stuk beter. Ik bracht ritme terug en veranderde mijn denkwijze. Van wie moet dat eigenlijk allemaal? Wie bepaalt dat? Jij zelf toch?

Kleine stappen, grote doorbraken

Ik leerde hulp vragen. Dat vond ik moeilijk. Ik probeerde elke dag even te lopen: soms vijf meter, soms een half uur. Ik luisterde naar mijn lichaam en accepteerde dat ik tijd nodig had.

Jij bent genoeg, ook als je niks doet

Dat stuk controle houden, dat altijd bezig moeten zijn, komt vaak voort uit een oude overtuiging die zegt dat nuttig zijn gelijkstaat aan bestaansrecht. Maar jij bent waardevol. Ook als je een dag niks doet.

Tot slot

Herken je jezelf hierin? Weet dan: je bent niet alleen. Gun jezelf tijd, rust en een nieuwe manier van leven. En luister bij klachten altijd ook naar je huisarts of bedrijfsarts.